Οδός Ρήνου
Η Rheinstraße εγκαινιάστηκε στις 17 Ιουνίου 1828. Αρχικά ονομαζόταν Adolphstraße, αλλά μετονομάστηκε σε Rheinstraße κατόπιν αιτήματος του δούκα Wilhelm zu Nassau. Διατρέχοντας παράλληλα με την Luisenstraße και, όπως και η τελευταία, αρχικά μόνο από την εκτεταμένη Wilhelmstraße έως την εκτεταμένη Schwalbacher Straße, η Rheinstraße επέκτεινε το ιστορικό πεντάγωνο προς τα νότια. Η Kirchgasse και η Marktstraße επεκτάθηκαν επίσης προς την Rheinstraße και το 1830 δημιουργήθηκε η Luisenplatz, η οποία άνοιγε προς αυτήν. Αρχικά, η Rheinstraße ήταν διαμορφωμένη ασύμμετρα με έναν κύριο και έναν δευτερεύοντα δρόμο που διαχωρίζονταν από ένα δρόμο γεφυροποιίας και μια λεωφόρο πλατάνων. Επιπλέον, ένα φαρδύ πεζοδρόμιο προσκαλούσε τον κόσμο να κάνει βόλτα. Η τελική της επέκταση από την Frankfurter Strasse στα ανατολικά, με την οποία δεν συνδέθηκε μέχρι το 1910, μέχρι το Kaiser-Friedrich-Ring με την εκκλησία Ringkirche στα δυτικά έγινε μόλις κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1890.
Μετά την Wilhelmstrasse, η Rheinstrasse θεωρήθηκε ως ο δρόμος με το μεγαλύτερο κύρος στην πόλη και, όπως και η Wilhelmstrasse, χτίστηκε αρχικά μόνο στην πλευρά της πόλης, τη βόρεια πλευρά. Εφαρμόστηκαν ειδικοί κανονισμοί, καθώς ήταν επιθυμητή η δημιουργία ενός δρόμου υψηλού κύρους. Η προγραμματισμένη ανάπτυξη της νότιας πλευράς ξεκίνησε το 1860. Σήμερα σώζονται μόνο λίγα κτίρια από τις πρώτες ημέρες της Rheinstraße, η οποία άρχισε να οικοδομείται το 1828/29 με τους στρατώνες του πυροβολικού μεταξύ Schwalbacher Straße και Kirchgasse. Σε αυτά περιλαμβάνονται το γωνιακό κτίριο στη Luisenplatz 1/Rheinstraße 41, το οποίο χτίστηκε το 1835 για τον οργανοποιό August Wolf, και το κτίριο του πρώην ορθοπεδικού σανατόριου Dr J. Carl Crevé από το 1833. Το 1856, ο δούκας Adolph ενέκρινε επίσης την οικοδόμηση περιοχών νότια της Rheinstraße, οι οποίες έγιναν πλέον ο συνδετικός κρίκος μεταξύ του ιστορικού πενταγώνου και των παρακείμενων αστικών επεκτάσεων.
Σήμερα, η Rheinstraße αποτελείται κυρίως από κτίρια κατοικιών που κατασκευάστηκαν στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα. Υπάρχουν ορισμένα μεμονωμένα κτίρια που ξεχωρίζουν αρχιτεκτονικά, όπως το πρώην γυμνάσιο που χτίστηκε το 1876-79, σήμερα Werner-von-Siemens-Schule, και το κτίριο της Herzoglich Nassauische Landes-Credit-Casse, σήμερα Nassauische Sparkasse. Το 1904/05 κατασκευάστηκε το πρώην κεντρικό ταχυδρομείο, το οποίο σήμερα στεγάζει το Υπουργείο Επιστημών και Τέχνης της Έσσης. Το 1913 χτίστηκε η Κρατική Βιβλιοθήκη στον πρώην χώρο του στρατώνα πυροβολικού. Οι σιδηροδρομικοί σταθμοί στην Rheinstraße δεν υπάρχουν πλέον. Στη θέση των σταθμών Taunusbahnhof (1840) και Rheinbahnhof (1868) βρισκόταν το Rhein-Main-Hallen, το οποίο κατεδαφίστηκε το 2015, ενώ ο Ludwigsbahnhof (1879) έχει δώσει τη θέση του στο Μουσείο του Wiesbaden.
Λογοτεχνία
Niebergall, Rainer: Von Kirchen, Koren und Kasernen - Die Rheinstraße (Straßen erzählen Geschichten), Wiesbaden 2012.
Sigrid Russ, editor, Denkmaltopographie Bundesrepublik Deutschland. Πολιτιστικά μνημεία στην Έσση. Wiesbaden I.1 - Ιστορικό πεντάγωνο. Επιμέλεια: Κρατικό Γραφείο για τη διατήρηση των μνημείων της Έσσης, Στουτγάρδη 2005 [σσ. 363-367- 503-514].
Sigrid Russ, editor, Denkmaltopographie Bundesrepublik Deutschland. Πολιτιστικά μνημεία στην Έσση. Wiesbaden I.2 - Επεκτάσεις πόλεων εντός του περιφερειακού δρόμου. Επιμέλεια: Κρατικό Γραφείο για τη διατήρηση των μνημείων της Έσσης, Στουτγάρδη 2005.