Hotel Palace
Kiedy 400-letnie łaźnie "Zum weißen Schwan" i "Engel" zostały zburzone w 1902 roku, odkryto pozostałości rzymskiego kompleksu łaźni termalnych i gorącego źródła, które nie było używane od 1000 lat. W czerwcu 1903 r. niemiecka para cesarska - Wilhelm II i Augusta Viktoria - odwiedziła odkrycie, które miało ogromne znaczenie dla nauki.
W tym miejscu, na Kranzplatz, od 1903 r. budowano Palasthotel według planów architekta Paula A. Jacobiego, który do października 1904 r. był również odpowiedzialny za budowę. Został on ukończony pod kierownictwem architekta Fritza Hatzmanna, z fasadą zaprojektowaną przez architekta Theobalda Schölla z Wiesbaden. Sześciopiętrowy, luksusowy hotel w stylu Belle Époque został otwarty wiosną 1905 roku.
Wypukła, zakrzywiona fasada zamkniętego czteroskrzydłowego kompleksu, który rozciąga się na Saalgasse i zachował się do dziś, może być postrzegana jako punkt kulminacyjny planowania urbanistycznego. Asymetrycznie zaprojektowana, prezentuje zarówno neobarokowe, jak i secesyjne formy, szczególnie w obramowaniu głównego wejścia i w strefie dachu. Na pierwotnie bujnie zielonym dziedzińcu wewnętrznym nadal znajduje się pawilonowy budynek z tarasem, fontanną i bocznymi schodami, dawna oranżeria z ozdobnymi secesyjnymi przeszkleniami. Przedsionek i główna klatka schodowa, a także pomieszczenia ogólnodostępne, pokoje gościnne i mieszkania rodzinne zostały luksusowo urządzone przy użyciu wysokiej jakości rzemiosła.
Oprócz oranżerii znajdowała się tam również łaźnia termalna, której kąpiele były zasilane ze źródła Kochbrunnen. Oznaczało to, że dom był również przystosowany do coraz bardziej popularnej tak zwanej kuracji zimowej. Najbardziej znanym gościem był prawdopodobnie tenor Enrico Caruso. Wystąpił on gościnnie w teatrze dworskim 01.10.1908 r. w "Rigoletto" Verdiego. Podczas II wojny światowej hotel służył jako szpital wojskowy, następnie jako zakwaterowanie dla amerykańskich sił okupacyjnych i wreszcie jako budynek biurowy dla urzędów miejskich i agencji państwowych.
Po tym, jak w trakcie planowania Ernsta Maya rozważano nawet jego wyburzenie, w 1973 r. podjęto decyzję o przeznaczeniu go na cele mieszkalne zgodnie ze standardami budownictwa socjalnego. Przebudowa miała miejsce w latach 1976/77 i obejmowała sąsiadujący od południa hotel; do północnego skrzydła dobudowano również dobudówkę w nowoczesnym stylu.
Do dziś w dawnym hotelu pałacowym znajduje się ponad 80 lokali mieszkalnych, a także powierzchnie biurowe, sklepy i restauracja na dwóch kondygnacjach podziemnych. Prawie niezmieniony z zewnątrz, tylko kilka reliktów pozostało wewnątrz, takich jak prestiżowa klatka schodowa, aby przypomnieć nam o czasach świetności budynku.
Literatura
Schulze-Köln, Otto: Hotel Palace w Wiesbaden. W: Interior Decoration. Illustrierte kunstgewerbliche Zeitschrift für den gesamten inneren Ausbau, Alexander Koch (red.), t. XVI, Darmstadt 1905 [s. 117-132].
Vollmer, Eva Christina: "Palast-Hotel" na Kranzplatz. Gdzie Caruso zmobilizował Donnę... W: Zeitzeugen, t. II [s. 84-89].
Wiesbaden. Projektowanie urbanistyczne i ochrona zabytków w rozwoju miast. Wkład stolicy kraju związkowego Wiesbaden w konkurs Stadtgestalt und Denkmalschutz im Städtebau 1978, Wiesbaden 1979 [s. 117-122; 128-140].